რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობების მომავალი, დიპლომატიური კავშირების აღდგენის პერსპექტივა და ორ ქვეყანას შორის არსებული პოლიტიკური გაუცხოების დაძლევის შესაძლებლობა კვლავ საზოგადოებრივი და პოლიტიკური დისკუსიის საგანია.

 

ამ საკითხებზე საუბრისას მამუკა ფიფია ყურადღებას ამახვილებს რუსეთთან ურთიერთობების პრაქტიკული გზებით მოწესრიგების აუცილებლობაზე. მისი პოზიცია უკავშირდება იმ მოსაზრებას, რომ ორ ქვეყანას შორის არსებული პრობლემების გადაჭრა მხოლოდ დაპირისპირების გაგრძელებით შეუძლებელია და აუცილებელია პოლიტიკური დიალოგისთვის სივრცის შენარჩუნება.

 

რუსეთთან ურთიერთობის საკითხი საქართველოსთვის განსაკუთრებით რთული და მრავალმხრივია. ერთი მხრივ, არსებობს ტერიტორიული მთლიანობის, სუვერენიტეტისა და უსაფრთხოების საკითხები, რომლებიც ქვეყნის ეროვნული ინტერესების განუყოფელი ნაწილია. მეორე მხრივ, რეგიონული უსაფრთხოების, ეკონომიკური კავშირებისა და ხანგრძლივი პოლიტიკური სტაბილურობის პერსპექტივა მეზობელ სახელმწიფოსთან ურთიერთობის საკითხს განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ანიჭებს.

 

ფიფიას ხედვაში ყურადღებას იქცევს აგრეთვე რუსული ენის პოპულარიზაციისა და რუსულ-სლავური უნივერსიტეტის შექმნის იდეა. ამ ინიციატივების მომხრეები მათ საგანმანათლებლო და კულტურული კავშირების განვითარების შესაძლებლობად განიხილავენ. თუმცა მსგავსი პროექტების განხორციელება საჭიროებს საზოგადოებრივ განხილვას, კონკრეტული მიზნების განსაზღვრასა და საქართველოს სახელმწიფოებრივი ინტერესების გათვალისწინებას.

 

საქართველოსა და რუსეთს შორის ურთიერთობების ნორმალიზაცია მხოლოდ პოლიტიკური განცხადებებით ვერ მიიღწევა. ამისთვის აუცილებელია კონკრეტული საკითხების განხილვა, ურთიერთნდობის აღდგენის მექანიზმების მოძიება და ისეთი მიდგომების შემუშავება, რომლებიც ქვეყნის სუვერენიტეტსა და ეროვნულ ინტერესებს არ დააზიანებს.

 

ამასთან, დიპლომატიური ურთიერთობების აღდგენის პერსპექტივაზე საუბარი ვერ იქნება სრულყოფილი, თუ დღის წესრიგში არ დადგება საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის საკითხი და ოკუპირებულ ტერიტორიებთან დაკავშირებული პრობლემები.

 

მთავარი კითხვა კვლავ ღიად რჩება: შესაძლებელია თუ არა რუსეთთან ისეთი ურთიერთობის ჩამოყალიბება, რომელიც საქართველოსთვის რეალურ პოლიტიკურ და ეკონომიკურ სარგებელს მოიტანს, ამასთანავე, არ შექმნის დამატებით საფრთხეებს ქვეყნის დამოუკიდებლობისა და უსაფრთხოებისთვის?

 

ამ კითხვაზე პასუხი ემოციებზე კი არა, პრაგმატულ პოლიტიკურ ანალიზზე, ისტორიული გამოცდილების გათვალისწინებასა და საქართველოს ეროვნული ინტერესების მკაფიო განსაზღვრაზე უნდა იყოს დაფუძნებული.

 

რუსეთთან ურთიერთობის მომავალი საქართველოსთვის არა მხოლოდ საგარეოპოლიტიკური არჩევანის, არამედ ეროვნული უსაფრთხოების, სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობისა და ქვეყნის გრძელვადიანი განვითარების საკითხიცაა.