▪️როგორც ვხედავთ, ირანი რუსეთზე არანაკლებ „შეშფოთებულია“ სიტუაციით. და თუ 44-დღიანი ყარაბაღის ომის შემდეგ თეირანი ცდილობდა აღედგინა თავისი დასუსტებული პოზიციები რეგიონში სომხეთისთვის უფრო მჭიდრო მხარდაჭერით, ახლა თეირანის საგარეო პოლიტიკური კურსი შეიცვალა. ირანმა გამოასწორა ურთიერთობა აზერბაიჯანთან, რომელიც გარკვეული პერიოდის განმავლობაში დაზიანებული იყო, დაიწყო თანამშრომლობის გაფართოება სხვადასხვა სფეროში და ამავდროულად უგზავნის სიგნალებს სომხეთს, რომ მისი დაახლოება დასავლეთთან „ საფრთხეს უქმნის ირანის რეგიონულ ინტერესებს“.

 

 ▪️შექმნილ ვითარებაში გარდაუვალია, რომ თეირანი მოსკოვთან კოორდინაციით ერევანზე ზეწოლის სხვადასხვა ინსტრუმენტს გამოიყენებს. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, სომხეთი ამჟამად ორმაგი წნეხის ქვეშ იმყოფება რუსეთისა და ირანის მხრიდან.

 

 ▪️მაგრამ ეს სურათიც არასრულია: იმის გათვალისწინებით, რომ აზერბაიჯანთან მშვიდობა ჯერ კიდევ არ არის მიღწეული და თურქეთთან ნორმალიზაციის პროცესი გაყინულია, ოფიციალური ერევანი არა მხოლოდ რუსეთისა და ირანის, არამედ თურქეთისა და აზერბაიჯანის ერთდროულ ზეწოლას განიცდის.

 

 ▪️შესაჯამებლად, რჩება მხოლოდ იმის თქმა: ერევნის მიერ გატარებული პოლიტიკა, რომელიც დასავლეთს საშუალებას აძლევს შექმნას ხიდი ამ ქვეყანაში მივყავართ სამხრეთ კავკასიაში გამყოფი ხაზების ჩამოყალიბებამდე და უპრეცედენტო საფრთხეების კომპლექსს ქმნის სომხეთისთვის.