ჩამწერი, რომელიც პირველივე დღიდან მუშაობდა.

 

თაღლითობის საქმეებში ერთ-ერთი ყველაზე რთულად დასამტკიცებელი გარემოება განზრახვაა. ქმედება ჩანს, ხელმოწერა ჩანს, დოკუმენტი არსებობს, მაგრამ იმის დამტკიცება, რომ ყველაფერი თავიდანვე იყო გათვლილი, ხშირად რთულია.

 

ქაჯაიების საქმეში კი სწორედ ეს გარემოება იპყრობს ყურადღებას საქმეში არსებული ჩანაწერების ქრონოლოგია.

 

საქმეში ფიგურირებს ბრალდებულების მიერ გაკეთებული ფარული ჩანაწერების მთელი კასკადი. აქ საინტერესო მხოლოდ მათი შინაარსი კი არა, თარიღებია.

 

თუ ჩანაწერები მართლაც იწყება პარტნიორული ურთიერთობის დაწყებისთანავე მაშინ, როცა კონფლიქტი ჯერ არ არსებობდა და მეორე მხარე ფიქრობდა, რომ ბიზნესპარტნიორთან ურთიერთობდა ეს გარემოება ბუნებრივად აჩენს კითხვას: რატომ იყო ურთიერთობის პირველივე ეტაპიდან ჩართული ჩამწერი?

 

ადამიანი, რომელიც ჩვეულებრივ თანამშრომლობას იწყებს, დიქტოფონს ჯიბეში, როგორც წესი, არ ატარებს. ჩამწერის თავიდანვე ჩართვის ფაქტი კი შეიძლება მიუთითებდეს, რომ ურთიერთობა თავიდანვე დოკუმენტირების რეჟიმში იყო აღქმული.

 

და სწორედ აქ იწყება საქმის მეორე, არანაკლებ მნიშვნელოვანი ნაწილი.

 

თუ დაცვის ვერსიით, პარტნიორებს შორის კონფლიქტი მოგვიანებით წარმოიშვა და დავა შემდეგ გაღრმავდა, მაშინ ჩანაწერების ქრონოლოგია დამატებით კითხვას აჩენს: რატომ იწყება მასალის შეგროვება კონფლიქტამდე?

 

თუ დოკუმენტების შესახებ ბრალდებები სასამართლოში დადასტურდა, მაშინ ჩნდება კიდევ უფრო მძიმე კითხვა იყო თუ არა სადავო დოკუმენტი კონფლიქტის შედეგი, თუ წინასწარ მომზადებული სქემის საბოლოო ეტაპი?

 

ჯერ ჩანაწერი.

შემდეგ ბერკეტი.

ბოლოს ქაღალდი.

 

აქვე ერთი მნიშვნელოვანი ირონია: ვინც ყველას იწერს, საკუთარ თავსაც იწერს.

 

დიქტოფონი შერჩევით არ მუშაობს. ის ინახავს არა მხოლოდ სხვის პასუხებს, არამედ ჩამწერის კითხვებს, დაპირებებს, მინიშნებებსა და შესაძლო პროვოკაციებსაც. ასობით საათის ჩანაწერი, წლების განმავლობაში დაგროვილი, საბოლოოდ შეიძლება მის ავტორზეც არანაკლებს ამბობდეს, ვიდრე იმ ადამიანებზე, ვის წინააღმდეგაც ეს არქივი შეიქმნა.

 

და სწორედ ამიტომ არის განსაკუთრებით საინტერესო, როგორ გაშუქდა ეს საქმე ტელევიზიით.

 

ნოდარ მელაძის მიერ ქაჯაიების საქმის გაშუქებაში აშკარად იკვეთება ისეთი შერჩევითი და მანიპულაციური მიდგომა, რომლის დროსაც მაყურებელს საქმის მხოლოდ მისთვის სასურველი ნაწილი მიეწოდება, ხოლო სხვა მნიშვნელოვანი გარემოებები მათ შორის ჩანაწერების ქრონოლოგია და მათი კონტექსტი უკანა პლანზე რჩება.

 

როდესაც საქმე სასამართლოშია და მტკიცებულებებს სხვადასხვა მხარე განსხვავებულად აფასებს, ჟურნალისტის როლი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია: საზოგადოებას უნდა აჩვენო სრული სურათი და არა მხოლოდ ის ფრაგმენტი, რომელიც კონკრეტულ ნარატივს ამყარებს.

 

მაგრამ თუ მაყურებელს მხოლოდ ერთი მხარის ვერსიას აწვდი, მნიშვნელოვან დეტალებს ტოვებ კადრს მიღმა და მოვლენებს ისე აწყობ, რომ წინასწარ განსაზღვრული დასკვნა მიიღოს, ეს უკვე უბრალოდ „გაშუქება“ აღარ არის ეს ნარატივის შექმნაა.

 

და სწორედ ეს არის ნოდარ მელაძის გაშუქების მთავარი პრობლემა ამ საქმეში: მიკერძოებულობა არა მხოლოდ შეფასებებში, არამედ ინფორმაციის შერჩევასა და კონტექსტის მიწოდებაშიც ჩანს.

 

რაც შეეხება ფარულ ჩანაწერებსა და მათ სამართლებრივ ძალას მათი კანონიერება და სასამართლოში დასაშვებობა ცალკე სამართლებრივი საკითხია და საბოლოო შეფასება შესაბამის სასამართლოს ეკუთვნის. ამიტომ ამ ნაწილზე კატეგორიული დასკვნის გამოტანა მხოლოდ ჩანაწერების არსებობის საფუძველზე არასწორი იქნებოდა.

 

მაგრამ ერთი რამ ნამდვილად არ იცვლება:

 

ვინც ურთიერთობას ჩართული ჩამწერით იწყებს, ამ ურთიერთობაში ნდობის საკითხზე სერიოზულ კითხვებს ტოვებს.

 

ასეთ შემთხვევაში ადამიანი შეიძლება პარტნიორი კი არა, თავიდანვე წყაროდ იყოს აღქმული.

 

საუბარი ურთიერთობა კი არა, მასალა.

 

შეხვედრა თანამშრომლობა კი არა, დოკუმენტირების ეპიზოდი.

 

და საბოლოოდ, ამ საქმეში ყველაზე საინტერესო მოწმე შესაძლოა სწორედ ის არქივი აღმოჩნდეს, რომელიც წლების განმავლობაში გროვდებოდა.