▪️ამგვარად, ფაშინიანსა და ყარაბაღის სეპარატისტული რეჟიმის ყოფილ ლიდერს შორის საჯარო პოლემიკამ, ფაქტობრივად, გამოიწვია იმ დიდი ხნის ცნობილი ფაქტის აღიარება, რომ ყარაბაღი სომხეთის მიერ იყო ოკუპირებული, რაზეც ოფიციალური ბაქო ყველა საერთაშორისო პლატფორმიდან საუბრობდა, დაწყებული მეოცე საუკუნის 90-იანი წლებიდან.

 

 ▪️სომხური დიასპორა დასავლეთში და სომხეთის ხელისუფლება ყარაბაღის ოკუპაციას წარმოაჩენდა, როგორც "სომხების ბრძოლას ეროვნული თვითგამორკვევისთვის", ამტკიცებდნენ, რომ ყარაბაღში მოქმედებდა "დამოუკიდებელი სახელმწიფო" და მისი "არმია", ხოლო სომხეთი, თავის მხრივ, არასოდეს ყოფილა ოკუპანტი, არამედ მხოლოდ "მხარდაჭერას უცხადებდა ყარაბაღელ ხალხს"

 

 ▪️ეს ვითარება გაგრძელდა 44-დღიანი ომის დასრულების შემდეგაც, როდესაც აზერბაიჯანმა მოსთხოვა სომხეთს ყარაბაღიდან უკანონო შეიარაღებული ფორმირებების ნარჩენების გაყვანა, ოფიციალურმა ერევანმა კი უპასუხა, რომ ყარაბაღში სომხეთიდან სამხედრო მოსამსახურეები არ იმყოფებოდნენ, რომ ამ დარჩენილი ფორმირებები არ იყო ერევნის დაქვემდებარებაში და, სავარაუდოდ, ბრძანებებს იღებდა ხანკენდის სეპარატისტული რეჟიმის ხელმძღვანელობისგან.

 

 ▪️როდესაც აზერბაიჯანმა წარმოადგინა სომხეთიდან ლაჩინი-ხანკენდის გზის გასწვრივ იარაღისა და საბრძოლო მასალის მიწოდების ფაქტები ყარაბაღის უკანონო შეიარაღებულ დაჯგუფებებზე, რომელიც ჩაწერილია სპეციალური ტექნიკური საშუალებების გამოყენებით, ამაზე რეაგირება არც დასავლეთს და არც სომხეთს არ მოუხდენია.

 

 ▪️ახლა კი, პირდაპირ ითქვა, რომ სომხეთის შეიარაღებული ძალები ყარაბაღში ბოლო დღემდე ექვემდებარებოდნენ სომხეთის თავდაცვის სამინისტროს და მათი იარაღი და აღჭურვილობა იყო ირიცხებოდა ამ ქვეყნის რეგულარული არმიის, სამველ შაჰრამანიანის ბალანსზე, ლიკვიდირებული სეპარატისტული რეჟიმის ბოლო ლიდერმა დაადასტურა, რომ სომხეთი აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე 30 წლიან ოკუპაციას ახდენდა.