img1


ადვოკატთა ასოციაციის სირცხვილი — ორი სახე, ორი თანამდებობა და ერთი დიდი პროფესიული კრიზისი!

მამუკა ნოზაძე და ტარიელ კაკაბაძე — ადამიანები, რომელთა ყოფნაც ადვოკატთა ასოციაციის ყველაზე საპასუხისმგებლო პროფესიულ სივრცეებში სერიოზულ კითხვებს აჩენს.

 

ადვოკატთა ასოციაციას თავისი სახე უნდა ჰქონდეს. ეს სახე უნდა იყოს პროფესიონალიზმის, პატიოსნების, კოლეგიალობის, ეთიკისა და სამართლებრივი კულტურის განსახიერება.

 

მაგრამ რა ხდება მაშინ, როდესაც ეთიკის კომისიის თავმჯდომარისა და პროფესიული განათლების სფეროში ჩართული პირების სახელები თავად იქცევა მწვავე საზოგადოებრივი კრიტიკის საგნად?

 

მოდი, ფაქტებს შევხედოთ.

 

მამუკა ნოზაძე — ადვოკატთა ასოციაციის ეთიკის კომისიის თავმჯდომარე.

 

2013 წლის 22 ოქტომბერს ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ მიიღო გადაწყვეტილება, რომლის საფუძველზეც მამუკა ნოზაძეს 25 მიმდინარე საქმეზე მომჩივნების წარმომადგენლობა და მათთვის სხვაგვარად დახმარება აეკრძალა. შეზღუდვა მომავალ საჩივრებზეც გავრცელდა.

 

ეს არ ყოფილა უბრალო შენიშვნა ან პროფესიული გაუგებრობა. სასამართლომ გამოიყენა თავისი რეგლამენტით გათვალისწინებული განსაკუთრებული ღონისძიება.

 

საქმეში „ალადაშვილი საქართველოს წინააღმდეგ“ კი ევროპულმა სასამართლომ ნოზაძის მიერ კლიენტის უფლებამოსილების გადაჭარბების საკითხიც განიხილა.

 

და ახლა დაფიქრდით:

 

ადამიანი, რომლის პროფესიულ საქმიანობასთან დაკავშირებითაც სტრასბურგის სასამართლოს ასეთი ისტორია არსებობს, დღეს სხვა ადვოკატების ეთიკურ ქცევას აფასებს.

 

რა მორალური და პროფესიული ავტორიტეტით?

 

რა კრიტერიუმით უნდა ასწავლოს სხვას ეთიკა ადამიანმა, რომლის საკუთარ პროფესიულ ისტორიაშიც ასეთი მძიმე ევროპული სასამართლო გადაწყვეტილებები იკითხება?

 

ტარიელ კაკაბაძე — ადვოკატთა ასოციაციის აღმასრულებელი საბჭოს წევრი და ტრენერი.

 

ადამიანი, რომელსაც ახალგაზრდა ადვოკატებისთვის პროფესიული კულტურის, ჯვარედინი დაკითხვისა და სამართლებრივი უნარების სწავლება აქვს მინდობილი.

 

მაგრამ პროფესიული განათლება მხოლოდ სამართლის ცოდნა არ არის. ის პირველ რიგში ქცევაა, სიტყვაა, პასუხისმგებლობაა და კოლეგის პატივისცემაა.

 

ჩემს ხელთ არსებული მიმოწერის სქრინში, რომელიც ტარიელ კაკაბაძის სახელითაა წარმოდგენილი, კოლეგის მიმართ ვკითხულობთ უკიდურესად უხამს შეურაცხყოფას, დედის გინებასა და დამამცირებელ მიმართვებს.

 

ეს არის კოლეგიალობა?

 

ეს არის პროფესიული კულტურა?

 

ეს არის ის მაგალითი, რომელსაც მომავალ ადვოკატებს უნდა აჩვენებდეს მათი ტრენერი?

 

საზოგადოებას ასევე ახსოვს მისი საჯარო განცხადებები ჟურნალისტ ირაკლი ჯანყარაშვილის მიმართ, მათ შორის დედის მისამართით გამოთქმული შეურაცხმყოფელი სიტყვები.

 

ქართველი კაცისთვის დედის ასე ხსენება ამაზრზენია. მით უფრო მაშინ, როდესაც ამას პროფესიული ავტორიტეტის მქონე ადამიანი აკეთებს.

 

ამას ემატება ლიკა ტაბატაძის მიერ მის მიმართ საჯაროდ გამოთქმული უმძიმესი ბრალდებები ძალადობასა და მუქარასთან დაკავშირებით, რომლებსაც კაკაბაძე უარყოფს. ამ საკითხებზე საჭიროა სამართლებრივი სიმართლის დადგენა და არა წინასწარი განაჩენის გამოტანა.

 

მაგრამ ასოციაციისთვის ეს ყველაფერი სულ მცირე გამჭვირვალობისა და განმარტების საფუძველი უნდა იყოს.

 

ახლა კი მთავარი კითხვა ადვოკატთა ასოციაციას:

 

სად არის თქვენი პროფესიული სტანდარტი?

 

სად არის ის ზღვარი, რომლის გადაკვეთაც ადამიანს პროფესიის სახედ ყოფნის უფლებას უკარგავს?

 

როგორ შეიძლება ეთიკის კომისიის თავმჯდომარეობა და პროფესიული განათლების ფუნქცია იმ ადამიანების ხელში იყოს, რომელთა მიმართაც ასეთი მნიშვნელოვანი პროფესიული და საზოგადოებრივი კითხვები არსებობს?

 

ადვოკატთა ასოციაცია არ არის პირადი გავლენების, ურთიერთგადარჩენისა და თანამდებობების განაწილების კლუბი!

 

ეთიკის კომისია არ არის ფარი გავლენიანი პირებისთვის.

 

სასწავლო ცენტრი არ არის სტატუსის შესანარჩუნებელი ადგილი.

 

და პროფესიული თანამდებობა არ არის იმუნიტეტი საზოგადოების კრიტიკისგან.

 

მამუკა ნოზაძე და ტარიელ კაკაბაძე — ორი განსხვავებული პროფესიული ისტორია, მაგრამ ერთი საერთო პრობლემა: ასოციაციის სახედ წარმოდგენილი ადამიანები, რომელთა მიმართაც საზოგადოებას სერიოზული კითხვები აქვს.

 

ერთი — სტრასბურგის სასამართლოს განსაკუთრებული ღონისძიების ისტორიით.

 

მეორე — კოლეგებთან კომუნიკაციისა და საჯარო ქცევის გამო წარმოშობილი მწვავე კითხვებით.

 

და ორივე იმ პროფესიული სივრცის ნაწილია, რომელსაც ადვოკატთა ღირსების დაცვა ევალება.

 

ყველაზე სამარცხვინო კი ის არის, რომ ამ ყველაფრის ფონზე ასოციაციისგან სათანადო საჯარო განმარტება და პროფესიული სტანდარტების მკაფიო დაცვაა მოსალოდნელი.

 

ადვოკატთა ასოციაციავ, თქვენ პროფესიის ღირსებას იცავთ თუ თანამდებობებზე მყოფი ადამიანების რეპუტაციას?

 

ადვოკატურას არ სჭირდება თანამდებობებით გაძლიერებული ავტორიტეტები. მას სჭირდება ადამიანები, რომელთა პროფესიული ავტორიტეტიც თანამდებობის გარეშეც არსებობს.

 

და თუ ასოციაციას მართლაც სურს, რომ საზოგადოებამ მას პატივი სცეს, პირველ რიგში საკუთარ რიგებში უნდა დაიწყოს პროფესიული სტანდარტების დაცვა.

 

პროფესიის სირცხვილი მხოლოდ ის არ არის, ვინც მის სახეს აზიანებს. სირცხვილია ისიც, ვინც ამ ყველაფერს ხედავს, დუმს და თანამდებობებს უცვლელად ინარჩუნებს!

 

ეს ორი ადამიანის პირადი ამბავი აღარ არის. ეს არის კითხვა მთელი ადვოკატთა ასოციაციის პასუხისმგებლობაზე.

 

პროფესიის ღირსება თანამდებობაზე მაღლა დგას. თუ ეს ვერ გაიგეთ, მაშინ პრობლემა მხოლოდ თქვენს არჩევანში კი არა, თავად თქვენს წარმოდგენაშია პროფესიულ ღირსებაზე!