ქართულ-რუსული ურთიერთობების ნორმალიზება, დიალოგის აღდგენა და მომავალში სრულფასოვანი დიპლომატიური ურთიერთობებისკენ სვლა მხოლოდ ორი სახელმწიფოს ინტერესს არ წარმოადგენს ეს მთელი რეგიონის სტაბილურობის, უსაფრთხოებისა და ეკონომიკური განვითარების მნიშვნელოვანი წინაპირობაა. სწორედ ამიტომ გასაკვირი არ არის, რომ ამ პროცესს თავისი მოწინააღმდეგეები ჰყავს. ადამიანები და ჯგუფები, რომლებიც პოლიტიკური თუ პირადი ინტერესებიდან გამომდინარე ცდილობენ, ორ ქვეყანას შორის არსებული უფსკრული კიდევ უფრო გააღრმაონ.

 

სამწუხაროდ, ამგვარ ფიგურებს შორის განსაკუთრებული აქტიურობით გამოირჩევა ნიკოლოზ მჟავანაძე, რომელიც ბოლო პერიოდში მოსკოვში სისტემატურად ცდილობს ისეთი საინფორმაციო ფონის შექმნას, თითქოს საქართველოში რუსოფობია მძვინვარებდეს, თითქოს რუსი ხალხის მიმართ მტრული დამოკიდებულება იყოს გაბატონებული და თითქოს ქართულ საზოგადოებას რუსეთთან ურთიერთობების აღდგენა არ სურდეს. ეს ყველაფერი კი რეალობასთან ძალიან შორს დგას.

 

რამდენიმე დღის წინ ღია წერილით მივმართე ქალბატონ მარია ზახაროვას და ვთხოვე მეტი ყურადღება დაეთმო იმ პროვოკაციული ნარატივებისთვის, რომლებსაც მჟავანაძე ავრცელებს. საბედნიეროდ, ქალბატონი ზახაროვა გამოცდილი დიპლომატია, რომელსაც კარგად ესმის პასუხისმგებლობა და მსგავსი თემების მიმართ განსაკუთრებული სიფრთხილით მოქმედებს.

 

სიმართლე კი ის არის, რომ ქართველი და რუსი ხალხების ურთიერთობას მრავალსაუკუნოვანი ისტორია აკავშირებს. მიუხედავად მძიმე პოლიტიკური ეპიზოდებისა, საქართველოს მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი მკაფიოდ არჩევს რუს ხალხსა და პოლიტიკურ პროცესებს ერთმანეთისგან. საქართველოში ჩამოსული რუსეთის მოქალაქეები, ტურისტები თუ სტუმრები ყოველდღიურად ხედავენ იმ პატივისცემასა და სტუმართმოყვარეობას, რომელიც ქართული საზოგადოების ბუნებრივი თვისებაა. სწორედ ამიტომ, მცდარია იმის მტკიცება, თითქოს საქართველოში რუსი ხალხის მიმართ სიძულვილი ან დევნა არსებობდეს.

 

ეს განსაკუთრებით ნათლად 2022 წლის შემდეგ გამოჩნდა. მაშინ, როდესაც ბევრ ქვეყანასა და საზოგადოებაში ემოციები ჭარბობდა, საქართველომ სახელმწიფო ინტერესებზე დაფუძნებული, პრაგმატული პოლიტიკა აირჩია. ქვეყანამ არ დაუშვა ისეთი ნაბიჯები, რომლებიც ეროვნულ ინტერესებს დააზიანებდა და რეგიონს დამატებითი საფრთხეების წინაშე დააყენებდა. სწორედ ამ პერიოდში კიდევ ერთხელ დადასტურდა, რომ ქართველ ხალხს კარგად ესმის რეალობა, რომელშიც ცხოვრობს.

 

ჩვენს რეგიონში რუსეთი იყო, არის და უახლოეს მომავალშიც დარჩება უსაფრთხოების ერთ-ერთ უმთავრეს ფაქტორად და არქიტექტორად. ეს არის გეოპოლიტიკური მოცემულობა, რომლის იგნორირება შეუძლებელია. შესაბამისად, საქართველოსა და რუსეთს შორის დიალოგი, ურთიერთგაგება და ნდობის ეტაპობრივი აღდგენა არა მხოლოდ სასურველი, არამედ აუცილებელიც არის რეგიონული სტაბილურობისთვის.

 

ამ ფონზე განსაკუთრებულად საეჭვოდ გამოიყურება იმ ადამიანების საქმიანობა, რომლებიც რუსეთში ცდილობენ სრულიად საპირისპირო სურათის დახატვას. ნიკოლოზ მჟავანაძის შემთხვევაც სწორედ ასეთ შთაბეჭდილებას ტოვებს.

 

ცნობილია, რომ იგი წლების განმავლობაში ხელისუფლების მიმართ სრულიად განსხვავებულ პოზიციებს აფიქსირებდა. მაშინ, როდესაც მისი მედიაპროექტები ფუნქციონირებდა და ფინანსური პრობლემები არ გააჩნდა, მისი რიტორიკა გაცილებით ზომიერი იყო. თუმცა მას შემდეგ, რაც მისი პოლიტიკური და მედიური გეგმები ჩავარდა, რადიკალურად შეიცვალა მისი დამოკიდებულებაც.

 

დღეს იქმნება შთაბეჭდილება, რომ მჟავანაძე საკუთარ პოლიტიკურ წყენასა და პირად გაბრაზებას უკვე სახელმწიფოს ინტერესებზე მაღლა აყენებს. ხელისუფლებაზე ნაწყენი ადამიანი ცდილობს საკუთარი ქვეყნის შესახებ მცდარი წარმოდგენების შექმნას უცხოეთში, განსაკუთრებით კი მოსკოვში, სადაც ასეთი განცხადებები შეიძლება კონკრეტული პოლიტიკური პროცესების ნაწილად იქცეს.

 

სამწუხაროა, როდესაც ადამიანი პირადი ამბიციების, წყენისა და პოლიტიკური ანგარიშსწორების გამო საკუთარი სამშობლოს წინააღმდეგ საინფორმაციო კამპანიაში ერთვება. მით უფრო მაშინ, როდესაც ამ კამპანიის მთავარი გზავნილი აშკარა სიცრუეს ეფუძნება თითქოს საქართველოში რუსოფობია მძვინვარებს და თითქოს ქართველ ხალხს რუს ხალხთან ურთიერთობა არ სურს.

 

რეალობა სრულიად განსხვავებულია. ქართველ ხალხს სურს მშვიდობა, სტაბილურობა, ეკონომიკური განვითარება და მეზობლებთან ურთიერთპატივისცემაზე დაფუძნებული ურთიერთობები. ქართველების უმრავლესობას კარგად ესმის, რომ დიალოგი ყოველთვის უკეთესია, ვიდრე დაპირისპირება, თანამშრომლობა უკეთესია, ვიდრე კონფრონტაცია, ხოლო ურთიერთგაგება უკეთესი, ვიდრე ხელოვნურად დათესილი სიძულვილი.

 

სწორედ ამიტომ, ნიკოლოზ მჟავანაძის მსგავსი ფიგურების მცდელობები, საქართველოში არსებული რეალობა დამახინჯებული ფორმით წარმოაჩინონ, საბოლოო ჯამში ვერ შეცვლის იმ ფაქტს, რომ ქართველი ხალხის აბსოლუტურ უმრავლესობას სურს საკუთარი ქვეყნის ინტერესებზე დაფუძნებული პრაგმატული პოლიტიკა და რუსეთთან ურთიერთობების ეტაპობრივი ნორმალიზება.

 

● ირაკლი ჯანყარაშვილი - publicist.ge