ბოლო თვეებია ვხედავთ, როგორ ცდილობს ყოფილი თავმჯდომარე ზაზა ხატიაშვილი თითქმის ყველა ხმაურიან საქმეში ჩახტომას და სამართლებრივი საკითხის პოლიტიკურ სივრცეში გადატანას.

ლაივები სამინისტროებთან, პროკურატურასთან, მთავრობის კანცელარიასთან, პოლიტიკური განცხადებები.

 

მაგრამ ახლა მე სხვა კითხვები მაქვს.

 

ზაზა ხატიაშვილი საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციას 2009–2017 წლებში ხელმძღვანელობდა, დავით ასათიანი კი 2017–2025 წლებში. ირაკლი ყანდაშვილი წლების განმავლობაში ასოციაციის მმართველ და საგანმანათლებლო სტრუქტურებში საქმიანობდა და ასოციაციას საერთაშორისო დონორი ორგანიზაციების წინაშეც წარმოადგენდა.

 

ამიტომ დროა საუბარი მხოლოდ პოლიტიკურ განცხადებებზე კი არა, ფულზეც დავიწყოთ.

 

ეს არ იყო არც ხატიაშვილის, არც ასათიანის, არც ყანდაშვილის და არც რომელიმე ვიწრო ჯგუფის პირადი ორგანიზაცია.

 

ეს იყო და არის ათასობით ადვოკატის ასოციაცია.

 

შესაბამისად, აქვს უფლება ადვოკატებმა გაიგონ:

 

სად მიდიოდა მათი საწევრო თანხები?

 

რამდენი ფული შედიოდა ასოციაციაში ყოველწლიურად?

 

რამდენი იყო უშუალოდ ადვოკატების მიერ გადახდილი საწევრო და რამდენი გრანტები, საერთაშორისო პროექტები და სხვა დაფინანსებები?

 

რომელი დონორი ორგანიზაციები აფინანსებდნენ ასოციაციას, რა თანხებით და კონკრეტულად რა პროგრამებისთვის?

 

ვისთან ფორმდებოდა ხელშეკრულებები?

 

ვინ იღებდა ანაზღაურებას, ჰონორარს, საკონსულტაციო თუ პროექტების ფარგლებში გათვალისწინებულ სხვა ანაზღაურებას?

 

ვინ განკარგავდა ამ თანხებს და ვინ იღებდა საბოლოო ფინანსურ გადაწყვეტილებებს?

 

და მთავარი:

 

არსებობდა თუ არა წლების განმავლობაში ერთი და იმავე ადამიანებისა და მათთან დაკავშირებული წრის განსაკუთრებული ფინანსური წვდომა ასოციაციის რესურსებსა და დაფინანსებულ პროექტებზე?

 

მე ამ კითხვაზე პასუხს წინასწარ არ ვწერ.

 

ამ კითხვაზე პასუხი დოკუმენტებმა უნდა გასცეს.

 

სწორედ ამიტომ ვითხოვ სრულ ფინანსურ სურათს არა შერჩევით გამოქვეყნებულ ციფრებს და არა ფორმალურ ანგარიშს.

 

გამოქვეყნდეს ხატიაშვილის თავმჯდომარეობის პერიოდიდან დღემდე:

 

— წლიური ბიუჯეტები და მათი შესრულება;

— საწევროებიდან მიღებული სრული შემოსავალი;

— ყველა გრანტი და დონორული დაფინანსება;

— ხელშეკრულებები და შესყიდვები;

— ადმინისტრაციული და პროექტული ხარჯები;

— თანამდებობის პირებისა და პროექტებში ჩართული პირების ანაზღაურებები კანონით დასაშვები მოცულობით;

— მივლინებების, წარმომადგენლობითი და საკონსულტაციო ხარჯები;

— იმ ორგანიზაციებისა და კომპანიების ჩამონათვალი, რომლებთანაც ასოციაციას ფინანსური ურთიერთობა ჰქონდა.

 

და შემდეგ ჩატარდეს რეალურად დამოუკიდებელი გარე აუდიტი, რომელსაც არ შეარჩევენ ის ადამიანები, ვისი საქმიანობის პერიოდიც უნდა შემოწმდეს.

 

ეს არ არის ვინმეს წინააღმდეგ მიმართული ბრალდება.

 

ეს არის კითხვა, რომლის დასმის უფლებასაც გვაძლევს ერთი მარტივი გარემოება:

 

ფული ჩვენი იყო.

 

თუ ყველაფერი გამჭვირვალედ და ასოციაციის ინტერესებისთვის იხარჯებოდა — შესანიშნავია. აუდიტი ამას დაადასტურებს და კითხვებიც დასრულდება.

 

მაგრამ თუ ფინანსური ისტორიის სრულად გახსნა ვინმეს დისკომფორტს უქმნის, მაშინ ბუნებრივად ჩნდება შემდეგი კითხვა:

 

რა არის ისეთი ამ დოკუმენტებში, რისი ნახვაც ათასობით ადვოკატმა არ უნდა შეძლოს?

 

როდესაც სხვებისგან გამჭვირვალობას ითხოვ, მზად უნდა იყო საკუთარი მმართველობის პერიოდიც გახსნა.

 

როდესაც სხვებს ანგარიშვალდებულებაზე ელაპარაკები, თავადაც უნდა შეგეძლოს პასუხი კითხვაზე:

 

ვისი ფული იყო, ვინ განკარგავდა და სად მიდიოდა?

 

ადვოკატთა ასოციაცია არ ყოფილა და არ უნდა გახდეს რამდენიმე ადამიანის გავლენის, პოლიტიკური ბრძოლის ან ფინანსური ინტერესების ინსტრუმენტი.

 

ასოციაცია ეკუთვნის ადვოკატებს.

რესურსიც ადვოკატებისაა.

და ფინანსური სიმართლის ცოდნის უფლებაც ადვოკატებს ეკუთვნით.