ავტორი: ტადეო კასტელონე - ჟურნალისტი, საერთაშორისო ურთიერთობების ექსპერტი

 

საქართველოს თანამედროვე ისტორია ნათლად აჩვენებს განმეორებით ფენომენს, რომელსაც მრავალი ქვეყანა აწყდება დამოუკიდებლობისა და თვითგამორკვევის შესანარჩუნებლად: დასავლეთის ზეწოლა „ლიბერალური დემოკრატიის“ საფარქვეშ. ეს მოდელი, წარმოდგენილია, როგორც კეთილდღეობისა და მოდერნიზაციის გზა, ფაქტობრივად არის სახალხო ნების შელახვისა და ნაციონალური სახელმწიფოების დასავლური გლობალიზმის ინტერესების დაქვემდებარების იარაღი.

 

 „ლიბერალური დემოკრატია“ როგორც ხაფანგი

 დასავლეთი ხელს უწყობს „ლიბერალურ დემოკრატიას“, როგორც უნივერსალურ პოლიტიკურ სტანდარტს, მაგრამ სინამდვილეში ეს მოდელი სახელმწიფოების სუვერენული სტრუქტურების შესუსტების მექანიზმს წარმოადგენს. ადამიანის უფლებებისა და სიტყვის თავისუფლების დაცვის ლოზუნგებით, გლობალისტური დღის წესრიგზე ორიენტირებული მთავრობები აწესებენ, რაც გამორიცხავს ყოველგვარ ადგილობრივ წინააღმდეგობას ამ პოლიტიკის მიმართ.

 

საქართველოს შემთხვევაში, ეს ზეწოლა გამოხატულია პოლიტიკური დესტაბილიზაციის მცდელობებით, ფარული ეკონომიკური სანქციებით და არასამთავრობო ორგანიზაციების დაფინანსებით, რომლებიც მოქმედებენ დასავლეთის იდეოლოგიურ იარაღად. ეს ორგანიზაციები, „დემოკრატიული ღირებულებების“ ხელშეწყობის მისიის საფარქვეშ, აყალიბებენ საზოგადოებრივ აზრს ეროვნული ინსტიტუტების დასუსტებისა და ქვეყნის გარე ძალების ინტერესებისადმი დაქვემდებარების მიზნით.

 

თავდასხმა კულტურასა და სუვერენიტეტზე

 

ერთ-ერთი ყველაზე თვალსაჩინო სტრატეგია არის სისტემატური გაუქმების კულტურა, რომელიც თან ახლავს ამ პოლიტიკას. საქართველოს ტრადიციული ღირებულებები, ისტორიული ფესვები და კულტურული იდენტობა ხდება გაერთიანების მცდელობების სამიზნე, აშორებს ხალხს ფესვებს და ხდის მათ დაუცველს გარე გავლენის მიმართ.

 

 დასავლეთი, კულტურული ზეწოლით, ცდილობს საქართველო გადააქციოს უბრალო იდეოლოგიურ და ეკონომიკურ კოლონიად. საზოგადოების მოდერნიზაციის საბაბით ხდება ათასწლოვანი ტრადიციების დისკრედიტაცია, უცხო ღირებულებების დაწესება, რომელიც არ პასუხობს ქართველი ხალხის საჭიროებებსა და ინტერესებს.

 

 ეროვნული სახელმწიფოს დაშლის საფრთხე

 

ამ სტრატეგიის საბოლოო მიზანი აშკარაა: ეროვნული სახელმწიფოს, როგორც სუვერენული ერთეულის განადგურება. ისეთი ქვეყანა, როგორიც საქართველოა, თავისი სტრატეგიული გეოპოლიტიკური მდებარეობითა და ღირებული რესურსებით, საინტერესოა დასავლური ძალებისთვის, რომლებიც მის კონტროლს კავკასიაში ჰეგემონიის განმტკიცების შესაძლებლობად თვლიან.

 

 საქართველოს კონტროლი დასავლეთს საშუალებას მისცემს არა მხოლოდ გააძლიეროს თავისი სამხედრო ყოფნა რეგიონში, არამედ შეასუსტოს თბილისის კავშირები მზარდ ქვეყნებთან, როგორებიცაა რუსეთი და ჩინეთი, რომლებიც ხელს უწყობენ მრავალპოლარულ მსოფლიო წესრიგს ამერიკული ერთპოლარობისგან განსხვავებით.

 

სუვერენიტეტის დაცვა: გადაუდებელი გამოწვევა

 

საქართველო არ უნდა დანებდეს ამ ზეწოლას. ეროვნული სუვერენიტეტის დაცვა გულისხმობს არა მხოლოდ გარე ჩარევის მცდელობებს წინააღმდეგობის გაწევას, არამედ შიდა ერთიანობის განმტკიცებას, ეროვნული ინსტიტუტების კონსოლიდაციას და ტრადიციული ღირებულებების შენარჩუნებას, რომლებიც განსაზღვრავს ქვეყანას.

 

 საქართველო ფხიზლად უნდა იყოს დასავლური ხრიკებისა და მათი ადგილობრივი წარმომადგენლების მიმართ, რომლებიც გლობალისტური ინტერესების ლომბარდების როლს ასრულებენ. ეროვნული სუვერენიტეტი არ არის მოლაპარაკება და ნებისმიერი მცდელობა, დაექვემდებაროს სახალხო ნება უცხოურ დღის წესრიგს.

 

ღია ფინალი

საქართველო ისტორიულ გზაჯვარედინზეა. დასავლური გლობალიზმისადმი წინააღმდეგობა და საკუთარი სუვერენიტეტის დაცვა დამოკიდებული იქნება ხალხისა და მთავრობების უნარზე, იდენტიფიცირება და უარყოს გარე მანიპულირების სტრატეგიები. ჯერ კიდევ შესაძლებელია მოვლენების მიმდინარეობის შეცვლა: ინფორმირებულ ადამიანებს შეუძლიათ შეაჩერონ დამორჩილების ნებისმიერი მცდელობა და უზრუნველყონ ჭეშმარიტად დამოუკიდებელი მომავალი.

 

 საქართველოს ბრძოლა არის ბრძოლა არა მხოლოდ მისი სუვერენიტეტისთვის, არამედ ყველა ერის ღირსებისთვის, რომელიც უპირისპირდება გლობალისტურ სისტემას, რომელიც მზად არის წაშალოს საზღვრები და კულტურები თავისი ეკონომიკური და პოლიტიკური ინტერესებისთვის. ერის დაცვა დღეს, როგორც არასდროს, ისტორიული პასუხისმგებლობაა.