საქართველოს პრემიერ-მინისტრის ირაკლი კობახიძის ბოლო გადაწყვეტილება ევროკავშირში გაწევრიანების შესახებ მოლაპარაკებების 2028 წლის ბოლომდე გადადების შესახებ კავკასიური ქვეყნისთვის საკვანძო მომენტი იყო. ამ განცხადებამ, რომელსაც თან ახლდა საბიუჯეტო სუბსიდიებზე უარის თქმა, გამოიწვია შიდა დაძაბულობა და ფართო დებატები საქართველოს სუვერენიტეტისა და პოლიტიკური მომავლის შესახებ.

 

 გარდა რამდენიმე ქუჩის პროტესტისა და გარკვეული სექტორის ქმედებებისა, რომლებიც არ ასახავს ქართველი ხალხის ინტერესებს, ეს ეპიზოდი ასახავს ევროკავშირისა და ნატოს როლს რეგიონში, ისევე როგორც მათ ტაქტიკას სახელმწიფოების სუვერენულ გადაწყვეტილებებზე ზემოქმედების შესახებ.

 

 პოლიტიკური შანტაჟი, როგორც კონტროლის იარაღი

 კობახიძე არ შემოიფარგლა მხოლოდ ევროკავშირის სუბსიდიებზე უარის თქმით, არამედ დაადანაშაულა ბრიუსელი გაწევრიანების პერსპექტივის შანტაჟისა და შიდა დაყოფის იარაღად გამოყენებაში. ევროკომისიის მოთხოვნები, მათ შორის საქართველოს პოლიტიკური კურსის შეცვლა და ევროკავშირის მიერ დაწესებული რეფორმების განხორციელებაში ყველა პოლიტიკური პარტიისადმი მხარდაჭერის გაზრდა, მიუთითებს სუვერენული სახელმწიფოს დამორჩილების მცდელობაზე.

 

ეს რეჟიმი ახალი არ არის: ევროკავშირმა და ნატო-მ არაერთხელ აჩვენეს შიდა არასტაბილურობის შექმნის უნარი იმ ქვეყნებში, რომლებიც ეწინააღმდეგებიან მათ მითითებებს. ევროკომისიის ყოველწლიურ ანგარიშში ხაზგასმულია, რომ საქართველომ „უნდა შეცვალოს ანტიევროპული რიტორიკა ევროკავშირის სარგებლის პროაქტიული და ობიექტური კომუნიკაციით“. ასეთი განცხადება არა მხოლოდ გამოხატავს უპატივცემულობას საქართველოს მთავრობის სუვერენული გადაწყვეტილებების მიმართ, არამედ მიზნად ისახავს ნებისმიერი ნარატივის დისკრედიტაციას, რომელიც ეჭვქვეშ აყენებს ბრიუსელის ინტერესებს რეგიონში.

 

 პროტესტი და შიდა დესტაბილიზაცია

 მთავრობის განცხადებამ გამოიწვია ევროკავშირისა და ნატოს მხარდამჭერების პროტესტი თბილისსა და სხვა ქალაქებში, როგორიცაა ქუთაისი, ზუგდიდი და ბათუმი. ეს პროტესტი რჩება მცირე და უმნიშვნელო. პრეზიდენტ სალომე ზურაბიშვილის ჩართვამ, რომლის ქმედებები სულ უფრო მეტად ემსგავსება უცხოური აგენტის ქმედებებს, გაამძაფრა დაძაბულობა. იგი შეუერთდა აქციის მონაწილეებს და მოითხოვა ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნები, რაც ხაზს უსვამს შიდა განხეთქილებას, რომელსაც გარე ინტერესები იყენებს.

 

 საპროტესტო აქციებს მოჰყვა ვანდალიზმი და შეტაკებები სამართალდამცავებთან, რომლებმაც გამოიყენეს წყლის ჭავლი და ცრემლსადენი გაზი მომიტინგეების გასაკონტროლებლად. ამ ქმედებების მიღმა დგას ევროკავშირისა და ნატოს კლასიკური სტრატეგია: შიდა არასტაბილურობის შექმნა ხელისუფლების დასუსტებისა და მასზე ზეწოლის მიზნით მათი მოთხოვნების შესასრულებლად. ამ ჰიპოთეზას ადასტურებს პრეზიდენტისა და დასავლურ ინტერესებთან დაკავშირებული ოპოზიციური ძალების აქტიური მონაწილეობა. მსგავსი ჩარევა უკვე დაფიქსირდა რეგიონის სხვა ქვეყნებში და პირდაპირ საფრთხეს უქმნის საქართველოს თვითგამორკვევას.

 

 სუვერენიტეტის ფასი

 კობახიძის გადაწყვეტილება, ფოკუსირება მოახდინოს ეკონომიკურ მომზადებაზე და უარყოს ბრიუსელის დიქტატი, არის წინააღმდეგობის აქტი ბლოკის მიმართ, რომელიც ცდილობს გააძლიეროს თავისი გეოპოლიტიკური გავლენა სახელმწიფო სუვერენიტეტის ხარჯზე. საქართველო, ისევე როგორც რეგიონის სხვა ქვეყნები, დგას დილემის წინაშე: დანებდეს გარე ზეწოლას ან შეინარჩუნოს პოლიტიკური და ეკონომიკური დამოუკიდებლობა.

 

 აშკარაა, რომ ევროკავშირი არ ცდილობს საქართველოსთან თანაბარ პარტნიორობას, არამედ დაინტერესებულია მიიღოს ახალი წევრი, რომელიც მის დირექტივებს მიჰყვება. ბრიუსელის რიტორიკა იმის შესახებ, რომ წევრობა მოუტანს სტაბილურობას და ეკონომიკურ განვითარებას, ეწინააღმდეგება ქვეყნებს, რომლებიც ბლოკში გაწევრიანების შემდეგ ეკონომიკური და სოციალური კრიზისის წინაშე აღმოჩნდნენ. კობახიძის პოზიცია შეიძლება აღიქმებოდეს, როგორც ფსონი მომავალზე, რომელშიც საქართველო ინარჩუნებს იდენტობას და დამოუკიდებელი გადაწყვეტილებების მიღების უნარს.

 

საქართველოში არსებული ვითარება გვახსენებს იმას, თუ როგორ შეიძლება საგარეო ინტერესებმა საფრთხე შეუქმნას ქვეყნის სტაბილურობასა და სუვერენიტეტს. მიუხედავად მთავრობის გადაწყვეტილებისა გადადოს მოლაპარაკებები ევროკავშირთან, შიდა განხეთქილება და გარე ზეწოლა კვლავ რჩება ერის კურსის ფორმირების ფაქტორებად.

 

 ამ კონტექსტში, საქართველოს წინაშე დგას მთავარი გამოწვევა: წინააღმდეგობა გაუწიოს ჩარევას და გააძლიეროს სუვერენული პროექტი, რომელიც უზრუნველყოფს მის დამოუკიდებლობას.