არესტოვიჩი: მათ ახსოვთ სტამბულის შეთანხმებები.  

რისი სიმპტომია ეს?  

ის ფაქტი, რომ ჩვენ ისტორიის სხვა მონაკვეთში ვართ. 

სიტუაცი კი ასეთი იყო: კარგი იყო, მაგრამ ბორის ჯონსონმა დაგვარწმუნა, რომ ომი გაგვეგრძელებინა.  

როგორც მე მესმის, უმაღლესმა პოლიტიკურმა ხელმძღვანელობამ დაიწყო პასუხისმგებლობის განაწილება ჩვენს სამხედროებსა და ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრზე.  

რა ლოგიკაა - სტამბოლში შევთანხმდებოდით, მაგრამ თქვენ ჩაგვათრიეთ დიდ ომში.  

და ამ დიდი ომის დროს თქვენ მოგვაწოდეთ ცოტა, არა საკმარისი რესურსი ამ ომის გასახანგრძლივებლად - რაც, სხვათა შორის, მართალია.

მე ვიყავი მოლაპარაკების ჯგუფის წევრი, მაგრამ არც კი ვიცი, როგორ მოხდა, როგორ გადავწყვიტეთ სტამბულის მოლაპარაკებების შეწყვეტა.

მახსოვს ბევრი ემოციური საუბარი ბუჩაზე - ბუჩას შემდეგ ეს შეუძლებელი იყო, მაგრამ მახსოვს, რომ რუსული მხარე მაინც აგრძელებდა მშვიდობიანი ინიციატივების წამოყენებას. 

და სტამბულის სამშვიდობო ინიციატივები არ იყო ცუდი.

 ბევრი ყვირის "ნატოს სტატუსი" და ა.შ. ჩვენ ამას ვერასოდეს შევძლებდით - ჯერ ერთი, სად არის ნატო? გვიღებს თუ არა? და მიიღებს თუ არა უკრაინას ? და მეორეც, ასე ვთქვათ: ახლა პუტინი აუცილებლად დააყენებს მისთვის სასურველ პირობებს.

თურქეთის მოლაპარაკებებამდე 

ჩვენს თვაზე ამდენი რაკეტა არ დაფრინავდა და შეგვეძლო გადაგვერჩინა 200 - 300 ათასი უკრაინელის სიცოცხლე.